[nata]

JOLA ALE NIE PŁACZ!!!!!!!!!!!

[nata]

[nata]

[nata]

[nata]

[jola]

Szkielecik odszedł dzisiaj o 16 30, przeżył z nami trzy lata, tylko trzy lata...
Ray Charles - Somewhere Over The Rainbow

Czy dotarłeś bezpiecznie, kochany,
po drabinie z bielutkich obłoków
do tęczowej, świetlistej bramy?
...Uchylona, choć nie słychać Twych kroków.

Wsuń łapeczkę w szparę - w tę niebieską,
teraz główkę; widzisz most? – piękny pewnie!
Nie bój się, podążaj jak ścieżką,
drugi brzeg to Twój dom, choć beze mnie.

No a ja, chociaż serce mi pęka,
myślę tutaj o Tobie z uśmiechem,
przecież wiem, kto na Ciebie tam czeka.
Znam ich, wiedzą że idziesz.
Już lepiej?

Bądź szczęśliwy w tęczowej krainie,
ja swą miłość Ci czasem podeślę,
- zbieraj ją, gdy do Ciebie dopłynie,
ale czasem odwiedź, choć we śnie

[katya]

Najpiękniejsze życie jak może sobie wymarzyć pies, Szkielecio dostał od Was.
Śpij spokojnie, Malutki...

[moriaaa]

"......A kiedy się pożegnać trzeba i psu czas iść do psiego nieba,
To niedaleko pies wyrusza, przecież przy tobie jest psie niebo,
Z tobą zostaje jego dusza... "


Trzymajcie się dziewczyny...

Szkieleciku pozdrów (nie pomyl z "pogryź" ) Pirosława...

[katya]

A taki ładny wierszyk znalazłam na dogo:

Zapłacz
Kiedy odejdzie,
Jeśli cię serce zaboli,
Że to o wiele za wcześnie
Choć może i z Bożej woli.

Zapłacz
Bo dla płaczących
Niebo bywa łaskawsze
Lecz niech uwierzą wierzący,
Że on nie odszedł na zawsze.

Zapłacz
Kiedy odejdzie,
Uroń łzę jedną i drugą,
I - przestań
Nim słońce wzejdzie,
Bo on nie odszedł na długo.

Potem
Rozglądnij się w koło
Ale nie w górę
Patrz nisko
I - może wystarczy zawołać,
On może być już tu blisko...

A jeśli ktoś mi zarzuci,
Że świat widzę w krzywym lusterku,
To ja powtórzę:
On wróci
Choć może i w innym futerku...

[Tusia]

Szkieleciku, proszę pozdrów mojego Gucia i Berdysza...
Szkieleciku jak to dobrze że miałeś 3 lata takiego cudownego życia. Mój Berdi był ze mną tylko 5 miesięcy... ostatnie 5 miesięcy swojego kilkunastoletniego życia. Tak bardzo za nim tęsknię... Biegajcie teraz razem i do zobaczenia.

[sukkubi]

Dziewczyny bardzo mi przykro! Trzymajcie się mocno świadomości, że przeżył z Wami najcudowniejsze chwile sewgo życia!

Szkieleciku, baw się beztrosko na cudnych łąkach i pozdrów wszystkich swoich nowych kompanów - niech wiedzą, że pamiętamy!!!

[dogthinks]

......Modlicie się o danie siły przetrwania
Wiem,że mnie kochacie i nie chcecie utracić
lecz JA PROSZĘ - daj Panie tylko ulgę
niechaj skończy się to co nigdy niezaczęte
co trwa po chwilę obecną i w bólu poczęte
odrzuć to Panie ode mnie- zabierz na zawsze
w zamian daj mi ukojenie i niech spokojnie zasnę......
Szkielet



Tę modlitwę od kilku dni nieustannie słyszały Jola z Natalką i nie zwarzając na własny ból wysłuchały jej.........
HOŁD WAM ZA TO DZIEWCZYNY

A Ty Szkieleciku ganiaj szczęśliwy po bezkresnych łąkach za Tęczowym Mostem.

[jola]

Minął tydzień...Tak pusto jest w domu...

[jola]

Trzy lata, właśnie mijają trzy lata, jak Szkielecio zamieszkał z nami...
Natalia znalazła go leżącego w śniegu,zwiniętego w kłębek, drżącego, dygoczącego z zimna.Była połowa listopada 2005 r.
Zabrałyśmy go do samochodu i pojechałysmy do lecznicy.Był straszliwie wychudzony(stąd imię Szkieletek), w okolicy odbytu miał olbrzymiego,twardego guza,szedł powłócząc nogami...
Byłam przekonana, że lekarz go uśpi, był w strasznym stanie...
Po dokładnych badaniach stwierdzono u niego przepuklinę okołoodbytniczą, straszliwe wyniszczenie i wychłodzenie organizmu.Z odbytu wyjęto mu bez znieczulenia około 0,5 kg kości,,trzymałyśmy go a on wyjąc z bólu nawet nie warknął, nie próbował ugryźć którejś z nas,chyba wiedział, że chcemy mu pomóc .Dostał leki i zabrałyśmy go do domu.I tak Szkielecik zamieszkał z nami..

[jola]

Tego pierwszego wieczoru położył się na przygotowanym dla niego posłaniu i zasnął natychmiast.Nie jadł, nie pił tylko spał. Żaba, nasza znaleziona pół roku wcześniej czarna kotka obchodziła go początkowo nieufnie, obwąchując z każdej strony, Szkielecio otwierał na moment oczy, patrzył na nią, na mnie i znowu zasypiał. Popiskiwał podczas snu cichutko,drżał przy tym cały,chyba mu się coś złego śniło...
Był straszliwie wychudzony,podawałam mu jedzenie 3-4 razy dziennie w małych porcjach,zjadał wszystko i wracał na posłanie.Na spacerze nie mogłam patrzeć,jak usiłował się wypróżnić.Wyginał ten chudziutki grzbiet w pałąk, jak taki pająk na cieniutkich, rachitycznych nóżkach,napinał się i trwał tak przez kilka dobrych minut, czasem bez efektu, czasem z mizernym. Zaczęłam podawać mu do jedzenia olej z zmielonym siemieniem lnianym,początkowo nie przynosiło to żadnych rezultatów,później powoli, powoli coś drgnęło,już było mu ciut łatwiej.
Z Żabą nawiązał wspaniały kontakt, nie bała się go, myślę, że wcześniej musiała mieszkać z psem, bo podchodziła do niego bez lęku, ocierała się o niego mrucząc swoje mruczanki, z czasem zasypiała wtulona w jego grzbiet a on nie uciekał. Patrzyłam na to z nieskrywanym zdumieniem, tu umierał mit i powiedzenie, że żyją, jak pies z kotem...