Ale psy mojego dzieciństwa odeszły. Następna była Lunka o bardzo silnej osobowości (mix doga?) i Gaja z totalnym ADHD (mix amstaffa). Tu leżałam na całej linni. Szczególnie Gaja była nie do opanowania. I mimo że nigdy nie była agresywna zupełnie nie dawałam sobie z nią rady. Nie jednokrotnie nokaułtowała moich znajomych (bo chciała dać buziaczka
).
Gaji już z nami nie ma. Lunka jest już rezydentkom w moim domu. No i liczba psów cały czas się zmnienia. Na wiele rzeczy brak mi czasu. Często jestem w domu późnym wieczorem. Nie mam agresywnych psów więc aż tak bardzo nie zależało mi na wprowadzaniu metod wychowawczych. Część psów jest w domu, część mieszka na podwórku, część w kojcu. To wszystko bardzo utrudnia sprawę. Bo jak ja mam nie przewitać się z Bolkie skoro nie było mnie cały dzień? Czy jest sens czekać aż się uspokoi i przestanie skakać skoro to jest jedyne parę minut jakie mam dla niego? Do tego zawsze mam poczucie że wiele czasu poświęcam obcym psom a tak nie wiele mam go dla swoich...
I od trzech dni postanowiłam być twarda i zacząć w 100% stosować metody poskromienia moich milusińskich
Będę zdawać relację z naszych postępów i problemów. Mam nadzieję że wszelkie wątpliwości w razie czego rozwieje Monika
Na razie największe postępy widzę u psów, które są w domu czyli u Lunki i tymczasowiczki Izuni. Przestały tak strasznie wchodzić pod nogi, kręcić się, przeszkadzać. Częściej śpią spokojnie na swoim posłaniu (które w dzień stanowi moje łóżko
bo ja w tedy tam nawet nie siadam, a w nocy ich kocyk). Na kanapę przestałam wpuszczać Izkę, którą moja mama często tam zapraszała. Na łóżko w nocy też im nie wolno wchodzić. Izka nawet jak gdzieś wlezie to bez problemu daje się zestawić (wcześniej zapierała się wszystkimi łapami). Nie głaszczę ich kiedy same przychodzą i są namolne. Lunka stosuje protest i stoi z żalem w oczach nawet do 20 min. W końcu daje za wygraną i idzie do siebie. Pieszczot im nie szczędzę ale tylko wtedy kiedy leżą u siebie i je sama zwołam.
Dodatkowo Iza bardzo się uspokoiła przy misce. Wcześniej podkakiwała, piszczała a po postawieniu jedzonka od razu pochłaniała zawartość. Teraz podjadam im z miski (oczywiście swoje ciastka
) a Iza nauczyła się (sama!) od Lunki siedzieć spokojnie i czekać. A po postawienie zaczyna, tak jak Lunka czekać na pozwolenie do jedzenia (czyli na hasło: smacznego!). No i Izka chodzi na razie trochę smutna. W końcu ktoś zajął w tym domu pierwsze miejsce i nie jest to ona 
Miałam też problem z Bolkiem (mieszka na zewnątrz) i Darą. Od paru tyg nie chciały jeść. Bolek ma tendencję do zostwiania sobie jedzenia żeby mieć co pilnować. Ale ostanio miał kaszel i chore gardło i martwiłam się że mu to suche przeszkadza. Dolewałam zupek, dokładałam puszeczki i nic...
Dara też jest nie jadkiem. Gorszej karmy nie tknie. Od wczoraj jedzą pięknie
a jak nie zjedzą to michę zabiertam i już Na razie nie ma co zabierać bo michy puste
Zobaczymy jak sprawy potoczą się dalej...
). Jestem tak zaskoczona tym co tam jest napisane, że w życiu sama bym na to nie wpadła! Żeby nie witać się z własnym psem...toż to barbarzyństwo - to pierwsza myśl jaka mi przyszła do głowy. Dopiero rozpoczęłam lekturę i na pewno duuużo mnie jeszcze zaskoczy. Tak więc Tusia masz już pierwszą wierna fankę 
.
)
