[Tusia]

Dziś rano odeszła z mojego stada moja kochana Luneczka... Nie wiemy co jej było: pewnie po prostu nadszedł Jej czas. Dosłownie trzy dni temu odebrałam jej wyniki krwi które niczego nie wykazały. Zrobiłam je w zasadzie kontrolnie bo zaczęło być widać że się dziewczyna trochę wolniej rusza, schudła parę kilo. Ale wyniki mnie uspokoiły: w końcu starość to ma do siebie że kondycja nie ta. Wczoraj dziewczyna jeszcze była na nogach, jeszcze się cieszyła. Nic nie wskazywało że że zostało nam tak mało czasu. Od paru tygodni wiedziałam że nie będzie z nami już tak długo: myślałam że pewnie nie będzie jej z nami za rok. Nie myślałam że nie będzie jej już za chwilę...
Odeszła szybko, nie męczyła się, byłam przy niej aż do końca...
Dziś na Jej pogrzebie byli wszyscy którzy Ją kochali: moja Mama, mój Chłopak, mój były dla którego była w zasadzie jedynym jego psem, i ja...
Bolek z Mareczkiem również zdążyli ją na pożegnanie ostatni raz, ostrożnie powąchać.

Luna: pierwszy pies mojego dorosłego życia, pierwszy jakiego sama wybrałam, jedyny który był rezydentem przez trzy lata współpracy z Fundacją, który był zawsze aby pocieszyć mnie po stracie tymczasowiczów...

Lunka, kochamy Cię i będziemy kochać zawsze: i tu i po drugiej stronie. Do zobaczenia następnym razem.

<*> <*> <*>

[Ewelajna ;-)]

Ojej...
Trzymaj się Tusia!!!

[Edi]

[*]

[Tusia]

Dziękuję dziewczyny... Wciąż nie wierze że już Jej ze mną nie ma...

[magdalena maria]

Bardzo Ci współczuję. Mój pies odszedł prawie rok temu, a ja wciąż nie mogę w to uwierzyć. To bardzo trudne co teraz przeżywasz. Uściski

[Tusia]

Dziękuję...

[Ewelajna ;-)]

Współczuję naprawdę...
To boli, to zawsze bardzo boli...
Ale wiesz co jest tutaj najlepszym lekarstwem? Na pewno wiesz - czas...
Trzymaj się i pamiętaj, to co dobre!!!

[jola]

Śpij spokojnie Lunko...