[Tusia]

A co do "wzbogacania" - mam na wydaniu malutki kaganiec (kupiłam Saruni), jeżeli się przyda to mogę go oddać.

Oczywiście z chęcią przyjmiemy. Duże kagańce mam w kilku rozmiarach, zawsze miałam spore psy i takie rzeczy zostają. A z małych mam tylko taki na ratlerka Jechałam kiedyś z maciupkim szczeniakiem Gizmo (po Saly) do Chrznowa pociągiem i przepisy wymagały A po Sarze powinien być jednak większy.

Jeśli zaś chodzi o ew kota to w razie czego służę pomocą w przyzwyczajaniu psiaków. Moja Lunka, kiedy ją brałam z Marmurowej nienawidziła kotów i próbowała każdego rozszarpać. Mieszkałam jeszcze wtedy w małym mieszkanku w centrum. W dzieciństwie zawsze miałam koty więc postanowiłam jednego przygarnąć. Czarny kocur Klajster na początku bardzo się jej bał. A przyzwyczajanie wyglądało tak: Lunka na długiej lince przywiązana do kaloryfera. Mogła się poruszać po 3/4 mieszkania, reszta była azylem i zaworem bezpieczeństwa dla Klajstra. Pierwsze kilka godzin Luna ujadała (dziękuję sąsiadom za cierpliwość ). Potem stoniowo coraz mniej interesowała się nowym domownikiem. Jego widok nie wzbudzał już takich gwałtownych uczuć bo był cały czas. Zresztą ile można ujadać? Nawet Lunce się znudziło. Kot początkowo trzymał się jak najdalej. Ale im bardziej Luna się uspokajała tym on bliżej podchodził. Oczywiście były chwile grozy kiedy zwierzaki się wąchały: Luna wyciągnięta do granic możliwości i Klajster obojętny na te zaloty. Stopniowo kot zaczynał coraz pewniej się czuć, coraz dalej zapuszczać się na psi teren. Po kilku dniach linka przestała być potrzebna.
Jeśli pies nigdy nie był uczony ganiać koty, nigdy kota nie zabił to całe to szczekanie i bieganie wygląda groźnie ale jest wyrazem chęci poznania tego dziwnego zwierzaka. Ale jeśli kot ucieka a pies ma możliwość pogoni to na pewno to zrobi bo taką ma naturę.
Natomiast jeśli jest przypięty a kot sam decyduje kiedy podejdzie to już zmienia postać rzeczy. Jest nagradzany (czyli jest bliżej kota) tylko kiedy zachowuje się spokojnie (jak będzie szczekać kot nie podejdzie). Im jest spokojniejszy tym ma większą szansę kota powąchać.
Teraz Lunka ma już swoje lata, koty bardzo lubi. Na ich widok ogon jej się urywa i z wielkim zainteresowaniem je obwąchuje. Być może dlatego że jej przysmakiem są kocie kupy Może kota uważa za żywy, interaktywny podajnik prezysmaków

[Ewelajna ;-)]

Ciekawa historia... a koniec naprawdę mnie rozbawił.
Pogadam z mamą... i jak coś to dam znać, ale to za jakiś czas na pewno. Dziękuję za chęć pomocy Póki co, nie wiadomo jak to będzie... zwłaszcza, że Blackuś ma jakiegoś guza na szyi ;/ Wet powiedział tylko, że trzeba zrobić biopsję... boję się, jak cholera. Dobrze, że z Daisy wszystko ok, pomijając, że chyba mocno niedosłyszy. Z kilku metrów w ogóle, a poza tym nie wie skąd dochodzą do niej dźwięki... stawia uszy, skupia się... tak się stara dziewczyna, ale kiepskie są efekty, mimo wszystko. Kochana jest, cudo takie moje Bardzo mi pomogła "uporać się" ze śmiercią Sary... choć i tak ciągle oczywiście jest w moim sercu i w mojej głowie... zdjęć żadnych z telefonu nie skasowałam, a i czasem się jeszcze zryczę... np. jak ostatnio przez przypadek trafiłam na jej filimik w telefonie... jak zaczepiała Blackusia i latała z prędkością światła... taka mała iskierka....
Szkoda, że jej nie ma... ale mam nadzieję, że sobie tam biega szczęśliwa z innymi pieskami... i wie, że ją kocham nadal...
No ale ja już totalnie nie na temat...
Mam nadzieję, że Ergo znajdzie szybko dobry dom... już na zawsze...

[Tusia]

No to napiszę znów nie na temat. Też miałam głuchego psa, Stasia. Jest w szczęśliwych zakończeniach. To młody psiak ale najprawdopodobniej ma głuchotę wrodzoną. Wtedy zaczęłam się trochę interesować jak najlepiej porozumieć się z takim psem. Trzeba po prostu zacząć wykonywać zawsze takie same gesty przy konkretnych sytuacjach. Ze Stasiem jest tak że sam po prostu się pilnuje i Aga nie ma problemu z przywołaniem go bo cały czas na nią zerknąć. Wiem że są też specjalne obroże wibrujące dla głuchych psów (z pilotem ). Ale pewnie dosyć drogie. No tak czy siak bardzo fajnie że sunia u Ciebie.
Za to Ergusia dziś odwiedził jego exwłaściciel: Jacek Byliśmy na spacerku i Erguś się wybiegał i został wymiziany

[Ewelajna ;-)]

O to miło. Mam wyjątkowy sentyment do tego psiaka.
Mam nadzieję,że w końcu znajdzie sobie kogoś na stałe, bo pewnie ma niezły mętlik w głowie. Co do Daisy... ona nie jest głucha... Ale widać, że słyszy bardzo słabo. Jak siedzi na balkonie już z pokoju nie słyszy wołania. Jak jest się blisko już jest lepiej. Ale jest taka kochana, że woła się... nie słyszy,drugi raz się woła i nic... powie się głośniej, a ta się zrywa i leci jak na zbicie karku Na spacerach nie ma problemu... bo cały czas mnie sama pilnuje. Poza tym świetnie reaguje na przywoływanie ręką. W ogóle bardzo szybko się uczy i coraz lepiej się znamy i rozumiemy. Potrzeba niewiele słów No i nauczyła się już dawać buzi
Już we wtorek będzie z nami w nowym domku... podejrzewam, że się ucieszy z możliwości leżenia na trawce w mini ogródku. Jak tylko zrobię zdjęcia wrzucę do galerii. Pięknie już przytyła. Kasi bardzo się podoba - niedawno miała okazję oglądać ją na żywo. Czekam jeszcze na drugie kąpanie, bo nie mogę do końca dojść do ładu z jej pupką, choć czeszę ją prawie codziennie.
No póki co wszystko super. Najważniejsze, że widzę jaka jest szczęśliwa!Oby tylko z moim Blackiem było wszystko ok.
A Erguś - psiak cudo. I i tak jest w "o niebo" lepszej sytuacji. No a z czasem może w końcu trafi na kogoś, komu uda się przygarnąć go na zawsze! Mam nadzieję i trzymam kciuki!
Pozdrawiam Cię serdeczenie!

[Tusia]

Proszę o przeniesienie wątku, Ergo już w nowym domu...

[Tusia]

Kiedy Ergo wracał z pierwszej adopcji dostaliśmy nową smycz i obrożę, kiedy wracał z drugiej adopcji dostaliśmy następny komplet akcesoriów. Teraz od razu przy adopcji dostałam dwie kolczatki i obroże po poprzednim psiaku. Mam nadzieję że to dobry znak i nic więcej już nie dostanę

[Ewelajna ;-)]

Oooo... super wiadomość!
Trzymam kciuki, żeby ta adopcja okazała się udaną i ostatnią!

[nata]

przenoszę... oby ostatni raz!

[katya]

Oby to był ten dom

[sukkubi]

Do trzech razy sztuka - oby to powiedzenie faktycznie coś znaczyło

[Tusia]

Wszystko wskazuje na to, że Ergo faktycznie trafił na ,,swoich'' ludzi Miałam okazję wczoraj odwiedzić mojego najkochańszego psiula
Ergo zamieszkał w bardzo ,,męskim'' domu Piotr mieszka ze swoimi dwoma synami (13 i 2,5 roku). Wiedziałam już po poprzedniej adopcji, że Ergo świetnie nadaje się do domu z małym dzieckiem. Na razie jedyną trudność jaką sprawia swoim właścicielom to szczekanie na inne psy. Ale Panowie świetnie sobie z nim radzą i wszystko wskazuje na to że zostanie w swoim nowym domu już na zawsze.

[Ewelajna ;-)]

No to pięknie!Oby dalej wszystko było ok!

[Tusia]

Erguś miewa się bardzo dobrze Okazało się że straszy syn Piotrka: Olek jest kolegą syna mojej koleżanki która adoptowała kilka lat temu ode mnie psa Marteza Oba psy na szczęście też się polubiły. Świat jest mały....

[Ewelajna ;-)]

No to cudnie! Uwielbiam takie dobre wiadomości!
Zwłaszcza, że Ergo jest jednym z moich faworytów na tym forum Obok Nerusia, Rokusia, Samanty, Gracji, Rexa, Nalki... no mogłabym pewnie trochę tych imion jeszcze wymienić, choć te psiaki są mi akurat najbliższe Pomijając już kociaki, zwłaszcza Olusia i Druciaczka